Boppard Emmelhausen, Minimalisme.

Een relaas van een dag wandelen, klimmen en zodoende een deel van een spoorlijn in beeld te brengen.

Hoeveel keer was ik reeds aan de Rijn om te fotograferen, fotograferen van goederentreinen, elke dag steeds opnieuw en opnieuw zonder na te denken over die andere, bijzondere spoorlijn die vertrekt uit Boppard en zich naar Emmelhausen begeeft.
Na een eenmalig bezoek aan die lijn met “het foto punt bij uitstek”, het welbekende en befaamde viaduct had ik iets van, hier valt veel meer te doen dat dit viaduct alleen. Aangezien ik het trein spotten gelukkig ben afgeleerd en in een wereld van fotografie en kunst terecht gekomen ben wou ik er eens voor gaan, een dag die lijn verkennen en gaan fotograferen.
Een dag lang rondlopen in de bossen, genieten van de prachtige natuur en rust, 2 treinen per uur, heen en terug, tijd genoeg om na te denken over een volgend motief, het licht en alles er rond heen.
Ik koos een dag uit waarbij het geen goed weer zou zijn, af en toe een regenbui, donkere luchten en soms een streep zon, ideaal dus. Voor mij geen “treinspotters weer”. Deze lijn zou veel beter gaan uitkomen op beeld met bewolkt en regen weer.
Zo trok ik er op uit, vertrekkend met een hart vol verwachtingen, de trein op in St Goar waar mij vaste stek is om te overnachten, de jeugdherberg aldaar. Donker en druilerig weer vergezelde mij bijna de ganse dag en gelukkig was ik! Een hevige regenbui maakte het compleet toen ik langs de lijn stond, het motief voor ogen gemaakt. Dit kon niet meer stuk! Ik baande mij een weg tussen de bomen, geen wandelpad moest ik hebben, in het bos,door het bos, genieten van Moeder Natuur.
In plaats van het viaduct nog eens te fotograferen wandelde ik erover, dat was pas nog eens een gevoel, adrenaline! Net zoals je de “Mount St Michel” van Aphex Twin oplegde, je haar komt ervan recht! Geen klassieke foto, Toen beleefde ik het viaduct echt! Nadien kwam de zon er soms door, het was tegen de avond.
Het bos lichte op en juist op dat moment dat één beeld in de zon, badend in een zacht avondlicht vol contrast net zoals een zacht streling van een fluwelen handschoen... Na dit moment was het klaar, de serie was af, geen verdere beelden meer nodig volgens mijn gevoel... en toen ging het licht uit, gedaan over and out... de dag ten einde! Met tintelingen van geluk bekeek ik mijn beelden van die dag...
De dag nadien stond ik terug langs de Rijn te fotograferen, de gedachte aan de vorige foto tocht maakte mij het beleven langs de grootte spoorlijnen fotografisch opmerkelijk anders, beters iets unieks en kleiner dan terug de massa... minimalisme noemen ze dat! Fotograferen op lijnen waar niet veel rijd, waar weinig andere fotografen komen, een gans ander zicht geven op het alles wat rond of op die spoorlijn gebeurt of bestaat... Het is een fijn gegeven waar je hart en ziel kan in leggen.


Alles wordt anders...